Ota Ward Cultural Arts Information Paper "ART bee HIVE" vol.23 + bee!

Uitgegeven op 2025-7-1

vol.23 zomernummer

De Ota Ward Cultural Arts Information Paper "ART bee HIVE" is een driemaandelijks informatiedocument dat informatie bevat over de lokale cultuur en kunst, nieuw gepubliceerd door de Ota Ward Cultural Promotion Association vanaf de herfst van 2019.
"BEE HIVE" betekent een bijenkorf.
Samen met de wijkverslaggever "Mitsubachi Corps" verzameld door open rekrutering, zullen we artistieke informatie verzamelen en aan iedereen bezorgen!
In "+ bee!" Plaatsen we informatie die niet op papier kon worden ingevoerd.

Kunstenaar: Beeldhouwer Motoyoshi Watanabe + bee!

Art Place: Saito Leeszaal + bee!

Toekomstige aandacht EVENEMENT + bij!

Het creëren van blijvende indrukken en ruimtes verbindt mensen en ruimtes. Dat is openbare kunst.
"Beeldhouwer Motoyoshi Watanabe"

Een beeldhouwer gevestigd in het ateliergebouw "HUNCH" in Nishi-Kamata.Motoyoshi WatanabeWatanabe MotokaZijn hoofdthema is de relatie tussen de stedelijke ruimte en de mens. Hij maakt sculpturen, voornamelijk in de openbare ruimte, om mensen te helpen zich spiritueel te verbinden met de stedelijke ruimte.

Watanabe en zijn werk "SRRC #004" (2023) in de studio bij HUNCH ⒸKAZNIKI

Ik denk dat kunst en landschap belangrijk zijn in het dagelijks leven.

Meneer Watanabe staat bekend als een kunstenaar die openbare kunst maakt, mede dankzij zijn sculpturen. Kunt u ons iets vertellen over openbare kunst en uw thema, "de relatie tussen de stedelijke ruimte en de mens"?

Tokio is schoon, functioneel en de informatiedruk is enorm. Mensen zitten bijvoorbeeld opeengepakt in prachtige treinen die precies op tijd rijden. De binnenkant van de treinen hangt vol met reclameborden. We krijgen constant dingen te zien als: 'Zo ziet je leven eruit. Je moet dit kopen.' Ik vraag me af of de stedelijke ruimte er voor mensen zo uitziet.Ik denk dat speelsheid, het gevoel dat elke dag leuk is, verbondenheid met de stad en het toevoegen van kleur aan ieders leven belangrijk zijn. Het verbindt mensen en ruimtes door blijvende indrukken en ruimtes te creëren die losstaan ​​van functionaliteit en rationaliteit. Dat is wat openbare kunst is.

Het is kunst die het dagelijks leven verrijkt.

Het is geweldig voor kunstliefhebbers om naar musea en galerieën te gaan om de kunst te zien waar ze van houden. Dit is echter slechts voor een select groepje mensen weggelegd. Er zijn veel mensen die als kind nog nooit in een museum zijn geweest. Ik geloof dat kunst en landschap in het dagelijks leven belangrijk zijn in de moderne samenleving. Ik wil kunst en de manier waarop kunst ervaren zou moeten worden, verkennen, zodat ook mensen die nog nooit een museum of galerie hebben bezocht, ervan kunnen genieten."

“JIJ.” (Shibuya MIYASHITA PARK 2020) foto door Hiroshi Wada

De vormen van dieren kunnen met veel mensen communiceren, op een manier die taal, religie en cultuur overstijgt.

Waarom denk je dat er zoveel dierensculpturen in jouw werk voorkomen?

"Niet omdat ik van dieren hou. Het is omdat ik denk dat de dierlijke vorm met veel mensen kan communiceren, en taal, religie en cultuur overstijgt. Mensen hebben het vermogen om niet-menselijke wezens te antropomorfiseren, onze eigen gevoelens op hen te projecteren, onszelf te zuiveren, compassie te tonen voor anderen en onze verbeelding te gebruiken om een ​​verhaal te ontwikkelen. Wanneer je een beeld van een mens maakt, wordt het uiteindelijk iets anders. Aan mensen zijn verschillende culturele betekenissen verbonden, zoals het tijdperk, geslacht en mode. Dieren zijn neutraal."

Onder de dieren zijn de sculpturen van chimpansees bijzonder indrukwekkend.

Ik maak ook werken die beren afbeelden, maar chimpansees lijken qua structuur op mensen. Het zijn geen dieren die op vier poten lopen, maar wezens die op twee poten kunnen lopen en hun handen kunnen gebruiken. Ze staan ​​het dichtst bij de mens, maar zijn toch geen mensen. Chimpansees zijn de wezens waar mensen zich het gemakkelijkst mee kunnen identificeren.

Qua kleur vallen de gele werken op.

“Ik denk dat geel een opbeurende kleur is, en doordat het geel is, is het een positief, opbeurend beeld.Ik gebruik sinds kort fluorescerende gele verf. Fluorescerende kleuren zijn erg interessant. Er is licht buiten het zichtbare bereik voor mensen, zoals ultraviolette en infrarode straling, en fluorescerende kleuren zijn licht dat van buiten het zichtbare bereik wordt omgezet in zichtbaar licht. Ze zenden geen licht uit in de oorspronkelijke kleur, maar door de energie om te zetten en de golflengte te veranderen. Oorspronkelijk werd deze verf gebruikt om de aandacht te vestigen op dingen, waardoor het goed zichtbaar is. Het wordt ook gebruikt voor helihavens, dus het is zeer duurzaam. Het is ideaal voor openbare kunst die buiten wordt geplaatst.

“SRR”-foto door Kohei Mikami

Het wordt een openbare plek omdat het er comfortabel is.

Wat betekent openbaar?

Dat er een openbare ruimte is, betekent niet dat het openbaar is. Je moet nadenken over wat mensen willen en hoe je ze op hun gemak kunt stellen. Een plek wordt openbaar omdat het comfortabel is. Momenteel zijn er veel 'openbare' plekken die gewoon een ruimte zijn. Het is belangrijk om na te denken over wat er in die ruimte gebeurt, wat voor soort mensen er zullen zijn en welke emoties het beste zouden zijn. Ik denk dat dat het perspectief van kunst is.

"Vind ons geluk" (Zhongshan City, China 2021) foto door UAP

Het geeft ook aanleiding tot nieuwe perspectieven op alledaagse ruimtes.

Vertel ons over uw project om grote sculpturen vrij door de stad te verplaatsen.

Stadsvernieuwing en stedelijke ruimte worden al bepaald door mensen die niet de mensen zijn die de stad gebruiken. Hetzelfde geldt voor openbare kunstsculpturen. Zodra de kunstenaar, opdrachtgever of art director de beslissing heeft genomen, kan die niet meer worden gewijzigd. Maar wat als een sculptuur die hier staat, naar daar wordt verplaatst? We vragen mensen om te ervaren hoe het landschap verandert. Door de sculptuur te verplaatsen, worden verschillende mogelijkheden voor de stad zichtbaar. Er ontstaan ​​andere sensaties en emoties dan normaal.

Hoe was de werkelijke reactie?

"Het was erg goed. Het werd steeds interessanter en het was moeilijk om te kiezen welke we zouden kiezen. We hebben het festival ook gehouden in de stad Kamata in de wijk Ota.drijversdashiZo is het (lacht). Het is belangrijk om het landschap dat we dagelijks gewend zijn te zien, te veranderen. Dat creëert nieuwe perspectieven op alledaagse ruimtes en maakt iedereen flexibeler. Ik heb het gevoel dat we nog meer verbonden zijn met de stad en de herinneringen.

ⒸKAZNIKI

Als je een leuke of succesvolle ervaring hebt gehad, kan dat je helpen als het moeilijk wordt.

Vertel ons over uw workshops voor kinderen.

Ik ben hiermee begonnen na de grote aardbeving in Oost-Japan. Direct na de ramp zette het me aan het denken over wat kunst is en wat we doen. Ik ben met mijn vrienden naar de getroffen gebieden geweest en heb naar veel verhalen geluisterd. Het was duidelijk dat het voor iedereen moeilijke tijden waren en dat het moeilijk was om veel tijd aan kinderen te besteden. Dus ik dacht dat we kinderen misschien wat plezier konden bezorgen door middel van kunst, en ik ben de workshops begonnen. Ik wil dat kinderen de pure vreugde van het maken van dingen ervaren. Er gebeuren veel dingen in het leven, maar als je ook maar één herinnering hebt aan iets dat je blij maakte of goed ging, kan dat je helpen om door moeilijke tijden heen te komen.Ook nadat de ramp voorbij is, vind ik het belangrijk om betrokken te blijven bij de kinderen die de toekomstige generaties op hun schouders dragen. Daarom geef ik nog steeds workshops voor kinderen op verschillende plekken.

"Potan" (Ota City Yaguchi Minami Kinderpark 2009)

Communicatie is dichtbij en geworteld in het dagelijks leven.

Vertel ons wat uw indrukken zijn van Nishi-Kamata.

"Het is zeven jaar geleden dat ik hier mijn studio heb gevestigd. Nishi-Kamata is de beste. Het is een stad vol bars, maar er is geen spoor van geweld. Het is op de een of andere manier vredig. Ik denk dat het komt doordat het geworteld is in het dagelijks leven en communicatie dichtbij is. Het is op menselijke schaal (lacht). Je hoeft maar de hoofdstraat af te lopen en je bent in de omgeving. Die diverse sfeer is echt prettig. Zulke ruimte is erg belangrijk voor een stad."

Tenslotte willen wij graag een boodschap doorgeven aan onze lezers.

We gebruiken deze studio als locatie voor onze kinderworkshop, Mo! Asobi. Alleen al het bezoeken van een kunstenaarsatelier is een interessante ervaring, en het is leuk om allerlei soorten gereedschap te zien. Zelfs het vinden van één stuk gereedschap dat je aandacht trekt, helpt je om je wereld te verbreden. We hopen dat je eens langskomt.

profiel

In het HUNCH-atelier, waar verschillende apparaten en gereedschappen op een rij staan ​​ⒸKAZNIKI

Geboren in Date City, Hokkaido in 1981. Tot zijn belangrijkste werken behoren de benadering van de Hodo Inari-schrijn, Sarumusubi Sando (Ginza, 2016), de symbolische kunst van de klimwand in MIYASHITA PARK, YOUwe. (Shibuya, 2020) en het grote 5.7 meter hoge beeldhouwwerk Find Our Happiness (Zhongshan, China, 2021).

ホ ー ム ペ ー ジ

Instagram

Experimenteel Theater ZOKZOK

Komt in de zomer van 2025 naar Sapporo. Algemeen directeur: Motoyoshi Watanabe
Het is gepland om te openen in de wijk Sousei East in Sapporo als een complex dat kunst en spel combineert. Kunstenaars uit diverse disciplines, waaronder muziek, mode en theater, zullen samenkomen om een ​​breed scala aan kunstprojecten te ontwikkelen.
Adres: 7-18-1 Odori Higashi, Chuo-ku, Sapporo, Hokkaido

ホ ー ム ペ ー ジ

Ik wil een plek creëren waar mensen elkaar persoonlijk kunnen ontmoeten en aan activiteiten kunnen deelnemen.
"Saito Leeszaal"

De Saito Reading Room opende in november 2023 in een woonwijk tussen de winkelstraat Oshiro-dori en de Hasunuma Kumano-tempel. Met volledig glazen deuren, een betonnen vloer en zichtbare houten balken is deze privébibliotheek modern en toch enigszins nostalgisch. We spraken met de eigenaar, Sadahiro Saito, en zijn zoon, architect Yoshihiro Saito, die verantwoordelijk was voor het ruimtelijk ontwerp.

De hele winkel is als een entree, met een open en luchtige uitstraling

Boeken zijn niet anders dan afval als je ze gewoon weggooit. Dat zou zonde zijn.

Vertel ons wat jou inspireerde om de Saito Reading Room op te richten.

Yoshihiro: "Mijn vader was oorspronkelijk een Japanse leraar. Hij had een ongelooflijke boekencollectie sinds ik een kind was. Er waren zoveel boeken dat het huis scheef stond. We huurden een magazijn, en een ander huis stond ook vol met boeken. Boeken zijn niet anders dan afval als ze gewoon worden opgeborgen (lacht). Dat is zonde. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om ze uit te lenen aan de lokale bevolking en een plek te creëren waar mensen samen konden komen rond boeken. Ik wilde een plek om te werken, maar de eerste aanleiding was dat ik wilde dat iedereen deze dingen zag die werden verspild - de boekencollectie van mijn vader."

Van links naar rechts: Yoshihiro, Sadahiro en Hikki.

Een moderne maar toch nostalgische en warme ruimte

Het is niet chique genoeg om een ​​bibliotheek te heten. Het is een beetje gênant, dus ik noemde het een leeszaal.

Waarom noemden jullie het een leeszaal en geen bibliotheek?

Sadahiro: "Het aantal boeken en de ruimte die het bevat, zijn niet indrukwekkend genoeg om een ​​bibliotheek te heten. Ik vond dat een beetje gênant, dus noemde ik het een leeszaal (lacht). Ik heb het ook vernoemd naar de Yamamoto Leeszaal*, een privéschool voor Chinese klassiekers en farmacopee* die in de late Edo-periode in Kyoto bestond."

Yoshihiro: "De Yamamoto-leeszaal was niet alleen een plek om te lezen, maar ook een plek waar mensen samen konden komen en allerlei dingen konden onderzoeken en bestuderen. Ik noemde de Saito-leeszaal omdat ik wilde dat het een plek zou worden waar tentoonstellingen en diverse kunstevenementen konden worden gehouden. Ik veranderde de kanji voor 'Saito' in hiragana omdat ik niet wilde dat het te stijf zou klinken. Ik wilde dat het een plek zou worden waar zelfs kleine kinderen konden komen, en waar grootouders ook konden komen."

Sadahiro: "Je kunt hier boeken lezen en ze zijn ook te leen. Lenen is gratis en in principe voor een maand."

De uitleentermijn is lang. Zelfs in openbare bibliotheken is het maar zo'n twee weken.

Yoshihiro: "Je hebt niet per se veel vrije tijd om te lezen. En serieuze boeken zoals die hier, duren lang om te lezen (lacht)."

Vertel ons eens over de genres, werken en artiesten die u behandelt.

Sadahiro: "Ik was docent klassieke talen, dus er zijn veel boeken die met de klassiekers te maken hebben. Er is ook veel over oude geschiedenis, folklore en geologische geschiedenis."

Yoshihiro: "Er zijn algemene boeken bij de ingang en meer gespecialiseerde boeken achterin. Mensen die van boeken houden, zijn er dol op en bekijken ze graag aandachtig. Ik heb een collectie gespecialiseerde boeken over design en architectuur. Er zijn ook paperbacks en nieuwe boeken bij de ingang. Er zijn ook kinderboeken."

Een caféruimte met aantrekkelijke pijnbomen

Een stoel gemaakt van een oud fundament

Ik denk dat het belangrijk is om het niet meer voor dezelfde doeleinden te gebruiken als voorheen.

Ook het interieur en de ruimtelijke vormgeving zijn aantrekkelijk.

Yoshihiro: "Oorspronkelijk was het een gewoon huis. Als je de vloer en het plafond verwijdert, wordt het ongeveer deze grootte. Japanse gebouwen zijn verdeeld in kamers, maar als je ze allemaal verwijdert, kan het één ruimte worden. Natuurlijk is het een oud gebouw, dus er is wat versteviging aangebracht, maar ik denk dat het gebruik ervan als één kamer veel mogelijkheden biedt. Het kan gebruikt worden voor evenementen of filmavonden. Sterker nog, er staan ​​nog steeds veel huizen leeg in Tokio, en mensen worstelen hiermee. Ik heb er lang over nagedacht of ik een prototype kon maken dat antwoord zou geven op die vraag. Ik weet niet of dat gelukt is, maar met dat idee in gedachten heb ik deze plek ontworpen."

Kunt u ons meer vertellen over het hergebruik van oude huizen?

Yoshihiro: "Ik denk dat het belangrijk is om het niet te gebruiken voor hetzelfde doel als oorspronkelijk. Het is vrij lastig om een ​​leegstaand huis als woning te gebruiken. De prestaties zijn compleet anders dan die van de huidige woningen. Iedereen denkt: 'Een nieuw appartement of flatgebouw zou beter zijn.' Maar een openbare ruimte als deze hoeft niet de prestaties van een woonhuis te hebben. Het kan een beetje warmte of kou verdragen, en het is prima, zelfs als er geen sanitair is. Ik denk dat sommige mensen wat terughoudend zouden zijn om erin te wonen. Het zou gemakkelijk een nieuwe bestemming kunnen krijgen als werkplek, een bibliotheek zoals deze, of een café. Ik denk dat dit soort ideeën noodzakelijk zijn."

Expositie- en evenementenruimte op de tweede verdieping

Door de opening van de Saito Leeszaal hebben we een beter contact met de lokale gemeenschap gekregen.

Welke andere evenementen organiseren jullie naast de bibliotheekactiviteiten?

Yoshihiro: "Er is hier ook een tweede verdieping. Vorig jaar, tijdens de Gouden Week, gebruikten we de tweede verdieping als galerie voor een evenement en tentoonstelling van fotograaf en schrijver Shimizu Hiroki*, genaamd "Een fotoleeszaal". Het thema was dat foto's iets zijn om te lezen en boeken iets om naar te kijken, en hij gaf workshops over hoe je naar foto's kunt kijken en hoe je boeken kunt vinden. Overdag gebruikten we het als galerie en 's avonds organiseerde Shimizu lezingen waarbij hij kunstenaars en schrijvers uitnodigde met wie hij wilde praten. Daarna hebben we er 's avonds een bar van gemaakt en praatten we nog een keer na onder het genot van een drankje. Dit was ons grootste evenement tot nu toe, en het was het evenement waar we het meeste konden doen wat we wilden doen. Het is het evenement dat de meeste indruk op me heeft gemaakt. Wat kleinere evenementen betreft, organiseren we twee keer per maand filmvertoningen."

Wie kiest de films die vertoond worden?

Sadahiro: (Gebaseerd op de mening van vaste bezoekers) "Ja. We houden na de vertoningen gesprekken. Films zijn verweven met verschillende sociale en historische factoren als achtergrond. Bovendien hebben verschillende mensen verschillende perspectieven op films. Ik denk dat het heel waardevol is om te praten met mensen die dezelfde film hebben gezien."

Hoe hebben de mensen hier in de buurt gereageerd nadat u uw huis tot deze ruimte hebt omgebouwd?

Sadahiro: "Deze plek is van buitenaf volledig zichtbaar. Binnen staan ​​rijen boekenkasten vol boeken. Mensen komen nieuwsgierig kijken en vragen zich af waar deze plek in vredesnaam voor is, maar ze zeggen ook dat het moeilijk is om binnen te komen. Ik roep mensen die langskomen toe: 'Kom binnen.' Dit gebied verstedelijkt en ik heb geen enkele band met mijn buren. Als ik twee of drie huizen verderop ga wonen, is het bijna onmogelijk om te zien wat er aan de hand is (lacht)."

Heb je daar nog oude vrienden of kennissen?

Sadahiro: "Ik heb niet veel oude bekenden meer. De opening van de Saito Reading Room voelt alsof ik wat contacten heb kunnen leggen met de lokale gemeenschap. Ik woon hier al sinds de middelbare school. Deze stad is altijd nuchter geweest, en dat is niet veranderd, maar het aantal appartementen en flats is enorm toegenomen. Er zijn veel meer alleenstaanden, mensen die voor hun werk het huis uit zijn, jongeren en buitenlanders. Er is bijna geen contact met de buren. Ik denk dat dat de situatie is waarin we ons bevinden."

Het zou geweldig zijn als mensen met elkaar in contact zouden komen tijdens culturele activiteiten.

Vertel ons over uw toekomstige ontwikkelingen en vooruitzichten.

Sadahiro: "Zoals ik al eerder zei, hebben moderne mensen nauwelijks sociale interactie met hun buren en zijn ze gefragmenteerd en geïsoleerd. Ik denk dat er veel online mogelijk is, maar ik wil dat dit een plek wordt waar mensen elkaar in het echt kunnen ontmoeten. Ik vind het belangrijk om een ​​andere wereld te hebben die anders is dan ons dagelijks leven. Hoewel het misschien klein is, hoop ik dat deze plek als uitvalsbasis zal dienen voor culturele activiteiten en een plek zal bieden waar mensen contacten kunnen leggen."

*Yamamoto Leeszaal: Confucianistische artsYamamoto FuzanYamamoto HozanIn de late Edo-periode werd in Kyoto een privéschool geopend door iemand die de basis legde voor de studies over de natuurhistorie in westelijk Japan.
* Medicinale kruidengeneeskunde: De studie van farmacologie die zich concentreerde op oude Chinese planten. Deze werd in Japan geïntroduceerd tijdens de Heian-periode en bereikte zijn hoogtepunt tijdens de Edo-periode. Het ging verder dan het vertalen en interpreteren van Chinese kruidenboeken en ontwikkelde zich tot een academisch vakgebied dat zich richtte op de studie van inheemse planten en dieren uit Japan, en op de studie van de natuurhistorie en productwetenschap.
*Hiroki ShimizuShimizuyukiGeboren in de prefectuur Chiba in 1984. Afgestudeerd aan de afdeling Film en Nieuwe Media van de Musashino Kunstuniversiteit in 2007. Fotograaf en grafisch ontwerper. Winnaar van de Miki Jun Award in 2016. Winnaar van de Grote Prijs van de R-2018 Literatuurprijs voor Vrouwen door Vrouwen in 18 voor "Tesaguri no Kokyuu".

Saito Leeszaal

• Adres: 6-6-1 nkt611 1F, Nishi Kamata, Ota-ku, Tokio
• Toegang/6 minuten lopen vanaf de Tokyu Ikegami-lijn "Hasunuma Station"
• Openingstijden: woensdag en vrijdag 14:00-18:00
  Zaterdag en zondag 10:00-18:00
  (Café) Alleen op zondag 11:00-17:00 (laatste bestelling 16:30)
• Gesloten: dinsdag en donderdag

ホ ー ム ペ ー ジ

Instagram

Toekomstige aanbevolen evenementen +bij!

Toekomstige aandacht EVENEMENTENKALENDER maart-april 2025

Maak kennis met de kunstevenementen en kunstspots in de lente die in dit nummer aan bod komen.Waarom ga je niet een eindje op zoek naar kunst, om nog maar te zwijgen van de buurt?

Controleer elk contact voor de laatste informatie.

Ik kleur mijn hart: Ota City Minemachi Elementary School kunst- en ambachtstentoonstelling voor groep 6

Dit project omvat een tentoonstelling van werk gemaakt door 6 zesdeklassers van de Minemachi basisschool van Ota Ward, gebaseerd op het thema "Kokoro Momo" (patronen van het hart). Aan de hand van een speciale les waarin het verschil tussen een galerie en een kunstmuseum wordt uitgelegd, zullen de leerlingen zelf ervaren hoe het is om een ​​tentoonstelling in een galerie te plannen. Daarnaast zal de westerse schilder Inoue Juri, afgestudeerd aan de school en actief in de Shudaika Art Association en de Ota Ward Artists Association, ook deelnemen aan de les, en zal er een gesponsorde tentoonstelling over hetzelfde thema plaatsvinden.

De wereld is verbonden door muziek ~Een dag om Afrika te ervaren~
Afrikaans LIVE voor kinderen en volwassenen

Een breed scala aan Afrikaanse instrumenten is te zien! Er is ritme, er is dans, er is zang. Een live optreden waarbij je de unieke groove met je hele lichaam voelt.

Daisuke Iwahara

お 問 合 せ

Afdeling Public Relations en openbare hoorzitting, afdeling Cultuur en kunstpromotie, Ota Ward Cultural Promotion Association